Nieuws

the-crew
Weer kwart eeuw oud clubrecord uit de boeken

 

Het is vrijdagavond, ergens in het vacuüm tussen Kerst en Oud&Nieuw. De volgende dag hebben we wedstrijd in Amsterdam; 2x 60 meter vlak en 2x 60 meter horden.
Er is wat leven in het krachthok, maar de baan van de GAC ligt er verlaten bij. Het is donker, nat, koud en half zes. Ik doe de baanverlichting aan en de motregen licht op als kerststerretjes verdwaald onderweg terug naar de Noordpool. De rook van BeGreen geeft het geheel een Halloween-achtige tintje waardoor we ons in een gebroeders Coen film wanen. Met oortjes in loopt Kato haar warming-up rondje.
De Kerst en een nieuw baantje hebben wat gaten in het trainingsschema gehakt dus terwijl de rest van de BiCz-crew lui op de bank hangt of hongerig aan de eettafel zit te wachten op doperwtjes en spek zetten wij de laatste puntjes op de i voor de 4 startjes en de 4 finishjes van morgen. Om 7 uur zitten ook wij weer lekker lui op de bank of hongerig aan de eettafel.

Veertien uur later vertrekken we met de crew, 9 m/v sterk, richting Amsterdam. Het contrast met de avond ervoor kan niet groter: het is warm, licht en lekker druk in de Ookmeerhal.  Het motregent nog steeds, maar daar merk je binnen niks van.
Het eerste finishje op de 60 vlak van Kato was goed. Lekker doorgelopen, goed afgemaakt en 8,10 op de klok; niks mis mee als je pr 8,07 is. Over dat eerste startje gaan we het hier niet hebben, die gaan we zo snel mogelijk vergeten. Dat kan makkelijk want wat dat eerste startje was weet niemand, geen idee, en wat je niet weet laat zich makkelijk vergeten. We doen gewoon of we nét even de andere kant op keken. Het tweede startje onthouden we wel want leidde naar een mooiere 8.00. Wel balend dat het niet onder de acht was, maar precies nul-nul. Een mens moet wensen houden. Dat is heel niet erg.

Het derde startje van de dag, de eerste van 2x 60 m/h, was, net als de finish,  gretig en goed. Het tussenstuk, ietwat laat naar de grond steeds, bracht Kato naar een evenaring van het 25 jaar oude clubrecord van Rhoda: 9,10. En als je dacht dat 8 nul nul erg was… Het evenaren van een clubrecord op een sprintnummer is serieus het allerergste wat je kan overkomen. Zeker als je je bedenkt dat je slecht één honderdste nodig hebt om de beste te zijn. Eén honderdste is 6,5 centimeter in dit geval.
Een zuchtje wind bij de tweede omloop is alles wat je nodig hebt om dat verdikkeme clubrecord te slechten. Nu is er indoor geen wind, maar de 9,10 in de eerste serie betekende dat Kato bij de 2e omloop in de snelste serie mocht starten en wie weet zou de slipstream van de andere snelle dames net die 6,5 centimeter opleveren. Dat, of gewoon iets sneller naar de grond na elke horde.
Maar, eh, hoezo 6,5 centimeter. We doen gewoon een meter.
De sprinters waren inmiddels al naar huis. Alleen Yarán was er nog en Sterre natuurlijk die even daarvoor ook een mooi pr had gelopen op haar 60 m/h.  We stonden erbij en we keken ernaar. Wtf lieve lezer, waar keken we naar als broodjes smerende beren met de kin op de grond? Wat hadden we gezien? Niks moeilijke start, niks te traag naar de grond, niks remmende finish. Zo smooth, zo strak, maar vooral: zo verschrikkelijk hard. Ontketend, bevrijd. Precies zoals je verwacht dat een clubrecord eruit ziet, echt KFC: 8,92. En de rest is geschiedenis.
Volgende afspraak is op 6 januari in Utrecht.
Stéphane

‹‹‹ Terug naar Nieuws

Reacties

ronald
  • di 02 januari 2018

Geweldig kato.

ronald
  • di 02 januari 2018

Geweldig kato.

ronald
  • di 02 januari 2018

Geweldig kato.

ronald
  • di 02 januari 2018

Geweldig kato.

Bon & Aggie
  • di 02 januari 2018

Kato, we zijn apetrots op jou! Komen weer gauw eens kijken. Apeldoorn?

Reageren

Reactieformulier